vrijdag 11 september 2015

Gefatsoeneerde borsten

“Dat bloesje staat je mooi. Heb ik ook zien hangen, daar in de etalage. Maar ik moet iets hebben zonder mouwtjes, heb het altijd zo heet” In één adem gaat ze door, terwijl ik nog een ander bloesje aantrek in de kledingwinkel. “Ik kan het aan jou wel vragen, aan zo’n jonge meid, trekt dit hemdje niet onder mijn oksels?”

Ze staat te draaien voor de spiegel in een groen hemdje. Haar dunne grijze haartjes staan wild overeind. Ze staat wat gebogen, alsof het leven zwaar op haar schouders heeft gedrukt. Ze beweegt haar armen en moet constateren dat er aan de onderkant van haar bovenarmen iets heen en weer wiebelt.

“Kijk”, zegt ze. “Bij mij in het bejaardenhuis zeggen ze dat het van de ouderdom komt, maar ik denk dat het door het afvallen komt. Ik ben twintig kilo afgevallen, omdat mijn man pas is overleden. Maar, wat vind jij? Kan dit voor een vrouw van vijfenzeventig?” Ze schudt de onderkant van haar armen met haar hand nog eens heen en weer. “Het kan prima”, zeg ik. “Dat hoort er toch gewoon bij als je ouder wordt. En ik vind dat je maar beter leuke vrolijke kleren aan kunt doen dan alles maar te verstoppen in ongezellige jurken en donkere kleuren”.

“Ja, maar kijk. Hier trekt het zo raar”. En ze wijst op een plooi onder haar armen en bij haar borsten. “Zou mijn naaister daar iets aan kunnen doen. Heb jij daar kijk op?”, vraagt ze. Stiekem moet ik  keihard lachen. Ik denk aan mijn moeder die coupeuse is en die ooit een poging heeft gedaan om mij te leren naaien. Toen ik van pure frustratie de glazen melk tegen de muur kapot gooide tijdens het naaien van een colbertje, heeft mijn moeder haar verwoede pogingen direct en voor eeuwig gestaakt.

“Mag ik even heel onbehoorlijk zijn? Ik denk dat ik het probleem van de plooi kan oplossen.”. “Oh ja, doe maar hoor!” zeg de dame.  “Nou kijk, ik denk dat het aan je bh ligt. Mag ik trouwens je zeggen?”. “Dat mag. Maar ik heb net een nieuwe!”, roept ze uit. “Ja, maar je borsten zitten zo laag. Als ze wat hoger zitten, dan zit het hemdje mooier. Mag ik even naar de bandjes kijken?” vraag ik haar. En zonder iets te zeggen, trekt ze midden in de winkel het hemdje omhoog. Even moet ik met de schaar in de weer, omdat de bandjes op een vreemde plek vastgenaaid zitten, maar dan krijg ik de boel in beweging.

“Nu moet je nog even je borsten er goed in hangen”, zeg ik en ik ga voor haar staan. Trek mijn shirt aan de voorkant omlaag en laat haar zien hoe ik mijn bombonellas op de juiste manier in mijn bh deponeer. “Doe je dat wel eens?”, vraag ik mijn nieuwe oude vriendin.

De verkoopster, die het tafereel al enige tijd gadegeslagen heeft, ligt inmiddels dubbel van het lachen over de toonbank. “Geweldig jullie twee !”, roept ze uit. “Mijn dag kan niet meer stuk. Oh, en ik ga ’s morgens even voorover hangen om mijn jongens goed in mijn bh te krijgen. Vervolgens moeten we alle drie vreselijk om ons schaamteloze gedrag lachen.

Mijn nieuwe oude vriendin fatsoeneert haar borsten en kijkt tevreden naar het resultaat. Dan slaat ze ineens haar armen om me heen en geeft me een dikke knuffel. “Dank je. Ik ben blij dat er nog zulke lieve en eerlijke mensen bestaan. Ik heb de laatste tijd niet veel lol in mijn leven, maar hier geniet ik zo van.”

Ik neem afscheid en geef mijn nieuwe oude vriendin nog een extra, lange en dikke knuffel. Ik loop weg met een grote glimlach op mijn gezicht. Wat ben ik blij dat ik me niet gestoord heb aan ‘zo hoort het en zo moet het’-dingetjes en gewoon mijn open en eerlijke zelf ben geweest.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen