maandag 6 mei 2013

Verbonden door een onzichtbaar draadje



Zaterdagmorgen heel vroeg ging ik de jungle in die Albert Heijn heet. Ik zat niet zo lekker in mijn vel. Te weinig geslapen. Zeg maar kwestie van algehele malaise.

Was ik dan in het bekende 'gat' gevallen? Veel mensen waarschuwden me ervoor. "Als 'Gouden Moment' er straks is, zul je wel in een gat vallen", hoorde ik dan. "Nou voorlopig nog niet, want er moet nog heel veel gebeuren. Eerst maar eens zorgen dat we het gaan verkopen", zei ik dan.

Chagrijnig liep ik langs de schappen me we wat te ergeren aan het hamsteren van mijn medemens. Zo snel als ik kon, haastte ik me door de winkel en heel rap naar de zelfscankassa. Pff, gelukkig geen controle, hoefde ik ook niet te praten tegen het winkelpersoneel.

Bij de servicebalie pakte ik nog de zaterdagkranten mee, die ging ik straks nog even lekker uitpluizen. Geïrriteerd keek ik waar het personeel bleef. "Hey hoi!", zei hij. Ik keek naast me. Daar stond een leuke man met downsyndroom van begin twintig schat ik. "Ik heb een bloemetje gekocht voor mijn moeder!" "Oh ja? Daar al ze vast heel blij mee zijn", zei ik. "Ja, is alvast voor moederdag! Nou doei" En weg was hij.

Ik keek hem even na. Het leek alsof een onzichtbaar draadje me met hem verbond. De tranen sprongen in mijn ogen. Het liefst was ik met hem meegegaan.