donderdag 10 januari 2013

Wegdrijvende lunches en andere voedselmythes


Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het gedaan! En dan heb ik het over niets anders dan diëten. Ooit, toen ik nog een graatmagere tiener was, bedacht ik me dat ik te dik was. Terwijl ik iedere dag 12 kilometer heen en ook weer 12 kilometer terug van huis naar school moest fietsen, het druk had met diezelfde school en allerlei andere sociale verplichtingen bezigde, besloot ik toentertijd te leven op een appel per dag. Uiterst onverstandig vind ik nu, maar toen vond ik het een briljant idee.
Een bezoek van een jaar aan een highschool in Amerika deed de situatie niet veel goeds. Aangezien ze daar echt niet weten wat normaal eten is, bestond mijn ontbijt uit anderhalve liter Dr Pepper en te zoete cornflakes. Vervolgens kregen we tijdens de pauze een schoollunch op een dienblad voorgeschoteld. Je moest oppassen dat de lasagna niet van je blad dreef. En het avondeten bestond uit pizza of een bak Kentucky Fried Chicken.
Terug in Nederland begon het jojo-en. Van brood-dieet naar de zakjes van Modifast. Van Montignac naar South Beach. En van Atkins naar Cambridge. En daar tussen en na zaten er nog een aantal andere exotische dieet varianten. Bij al die pogingen vlogen er echt wel kilo’s af en kwamen er in de loop der jaren ook weer velen bij.  Maar het belangrijkste was dat geen enkele poging blijvend resultaat bood. Sterker nog. Het werd er alleen maar erger door.
De Volkskrant legt woensdag allerlei voedselmythen langs de meetlat. Door de jaren heen hebben we van alles geprobeerd om gezonder te gaan leven. We hebben ons blijkt, allerlei onzin laten aansmeren. Zo bestaat er bijvoorbeeld geen wetenschappelijke basis voor ‘ontgiften’. Bleken antioxidanten te beschermen tegen kanker, maar te veel aan deze ‘oxi’s’ schijnt erger te zijn dan de kwaal. En de ene keer moet je de koolhydraten in de ban moet doen en de andere keer weer de vezels om te willen afvallen. Oh ja, en dan is het overigens ook nog belangrijk dat we ons bloed laten onderzoeken voor het bloedgroepen dieet, dat eigenlijk wetenschappelijk ook niet hard te maken is.
Alle diëten, voedselmythen en goede voornemens te spijt, maar ik geloof er niet meer in. Ik geloof in de oud-Hollandse wijsheid van ieder pondje gaat door het mondje. Normaal eten en meer bewegen, dat is nu mijn credo. Wederom een briljant idee, maar dit keer wel verstandig.