zondag 20 januari 2013

Een wezenlijke ontmoeting met VanVelzen


Rustig en gedwee laat hij alles over zich heen komen. Eerst krijgt hij andere kleding aangemeten. Dan zet  de visagiste hem in haar stoel en gaat met haar kwasten aan de slag. Ik kom als een wervelwind binnen en stel me aan hem voor. De ontmoeting is een andere dan dat ik gewend ben. Hij geeft schoorvoetend een hand en blijft naar beneden kijken. Er heerst een oorverdovende stilte. Direct ken ik mijn plaats en is het duidelijk dat ik me wat nederiger moet opstellen. Even vang ik zijn blik en word direct geraakt in mijn hart. Ik heb kennis gemaakt met Daniël.
Daniël praat niet of nauwelijks moet ik zeggen. Heel af en toe spreekt hij een woord als dankjewel. Maar meer dan dat zegt hij niet. Zijn zachtheid valt mij meteen op. Een lieve, kwetsbare jongen. Een mooie jongen. Een jongen van vijftien met downsyndroom. Hij mag vandaag voor het fotoboek ‘Gouden Moment’ op de foto met zijn idool VanVelzen.
VanVelzen pakt een gitaar die in de fotostudio ligt en begint te musiceren. Regelmatig stemt hij met de moeder van Daniël af welk liedje hij zal gaan zingen. Daniël geniet in stilte. Soms kijkt hij een beetje schalks opzij naar VanVelzen en schenkt hem een glimlach. Het is duidelijk dat de muziek hen verbindt.
Voordat de twee afscheid nemen, probeert VanVelzen Daniël nog wat te laten zeggen. Ze oefenen ‘hoi’ in verschillende toonhoogten. Daniël laat het vooral aan de zanger over om het woord te laten resoneren. Maar nadat VanVelzen was vertrokken stond Daniël nog minuten lang precies datgene na te doen wat VanVelzen hem had geleerd. En zelfs in de dagen die erop volgen heeft hij meer gesproken dan dat hij ooit in zijn leven heeft gedaan. De ontmoeting met VanVelzen heeft een belangrijke impact gehad op de lieve, kwetsbare Daniël.
Kijk Meneer Henk Krol, dan doe je pas echt iets wezenlijks voor de medemens. U maakt alleen maar veel ophef over de besneeuwde stoepen. Misschien moet u zich druk gaan maken over hoe u echt iets kunt betekenen voor de medemens in plaats van u druk te maken over het schoonvegen van uw eigen of andermans stoepje.

donderdag 10 januari 2013

Wegdrijvende lunches en andere voedselmythes


Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het gedaan! En dan heb ik het over niets anders dan diëten. Ooit, toen ik nog een graatmagere tiener was, bedacht ik me dat ik te dik was. Terwijl ik iedere dag 12 kilometer heen en ook weer 12 kilometer terug van huis naar school moest fietsen, het druk had met diezelfde school en allerlei andere sociale verplichtingen bezigde, besloot ik toentertijd te leven op een appel per dag. Uiterst onverstandig vind ik nu, maar toen vond ik het een briljant idee.
Een bezoek van een jaar aan een highschool in Amerika deed de situatie niet veel goeds. Aangezien ze daar echt niet weten wat normaal eten is, bestond mijn ontbijt uit anderhalve liter Dr Pepper en te zoete cornflakes. Vervolgens kregen we tijdens de pauze een schoollunch op een dienblad voorgeschoteld. Je moest oppassen dat de lasagna niet van je blad dreef. En het avondeten bestond uit pizza of een bak Kentucky Fried Chicken.
Terug in Nederland begon het jojo-en. Van brood-dieet naar de zakjes van Modifast. Van Montignac naar South Beach. En van Atkins naar Cambridge. En daar tussen en na zaten er nog een aantal andere exotische dieet varianten. Bij al die pogingen vlogen er echt wel kilo’s af en kwamen er in de loop der jaren ook weer velen bij.  Maar het belangrijkste was dat geen enkele poging blijvend resultaat bood. Sterker nog. Het werd er alleen maar erger door.
De Volkskrant legt woensdag allerlei voedselmythen langs de meetlat. Door de jaren heen hebben we van alles geprobeerd om gezonder te gaan leven. We hebben ons blijkt, allerlei onzin laten aansmeren. Zo bestaat er bijvoorbeeld geen wetenschappelijke basis voor ‘ontgiften’. Bleken antioxidanten te beschermen tegen kanker, maar te veel aan deze ‘oxi’s’ schijnt erger te zijn dan de kwaal. En de ene keer moet je de koolhydraten in de ban moet doen en de andere keer weer de vezels om te willen afvallen. Oh ja, en dan is het overigens ook nog belangrijk dat we ons bloed laten onderzoeken voor het bloedgroepen dieet, dat eigenlijk wetenschappelijk ook niet hard te maken is.
Alle diëten, voedselmythen en goede voornemens te spijt, maar ik geloof er niet meer in. Ik geloof in de oud-Hollandse wijsheid van ieder pondje gaat door het mondje. Normaal eten en meer bewegen, dat is nu mijn credo. Wederom een briljant idee, maar dit keer wel verstandig.