donderdag 8 november 2012

Multitasken is niet zo slim

Goed bezig zeg! Ze heeft inmiddels al flink wat werk verzet op haar laptop. Pling. Whatsapp-bericht: ‘Heb jij dat bericht gezien op Facebook? Nee, nog niet, ik kijk even. ‘Intussen pakt ze een kop thee en controleert even haar email op de telefoon. Meteen piept het ding in haar hand. ‘Ha, mijn tweet is geretweet. Nou, dat is goed nieuws. Meteen aan een grote groep mensen wereldkundig gemaakt dat het project loopt als een speer.’ Wat hoor ik daar? Oh ja, de iPad. Ze moet opschieten anders verliest ze met Wordfeud. Vervolgens typt ze weer driftig verder en zit tegelijkertijd bij te praten via skype met haar vriendin.
Snel in de auto om de kinderen van school te halen. Ze zit nog niet of er komt een mail binnen. Die moet natuurlijk direct beantwoord worden. Met gevaar voor eigen leven en andere weggebruikers wordt niet alleen de mail beantwoord, maar tevens de whatsapp berichten gelezen, een nieuw woord gelegd bij Wordfeud en er wordt ook nog niet handsfree gebeld. Het is inmiddels zo erg dat haar kinderen beginnen te mopperen dat de telefoon weg moet als ze auto rijdt.
’s Avonds staat ze te koken en zet de tv aan. Op de iPad staat het recept van die avond. De kinderen zeuren haar de oren van de kop en blijft de whatsapp ook niet stil. De houtenspatel in de rechterhand, roerend in de pompoensoep en de telefoon in de linker. Na het eten snel het kroost onder de douche en tussendoor wat regels typen voor een of andere column. De telefoon even weggelegd maar ze kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijkt of er toch niet nog wat berichten binnen gekomen zijn. Gasten in bed gooien. De telefoon wordt snel in het speciaal daarvoor ontworpen hoesje gedaan, de BH. Terwijl ze slaap kindje slaap zingt, begint de telefoon weer driftig te piepen.
Goed bezig zeg! Ja, dat dacht je. Niet dus. Dat multitasken is dus helemaal niet zo geweldig als dat je dacht dat het was. Let wel! Op woendag 7 november stond de schokkende mededeling in het NRC dat je juist dommer wordt door allerlei dingen tegelijk te doen. ‘Door multitasken gaat de kwaliteit van je werk achteruit. Ook ben je minder efficiĆ«nt. Wanneer je steeds switcht tussen twee taken, kost het je hersenen tijd om te herinneren waar je eerder mee bezig was. Je moet de verleiding van nieuwssites, e-mails en sociale media kunnen weerstaan.’
Gelukkig maar dan dat bovenstaande verhaal totaal niet autobiografisch is.

donderdag 1 november 2012

Verwoestende storm op bestelling

Sandy. Voor mij was dat altijd het liefje van Danny Zuko, gespeeld door Olivia Newton-John in de film Grease. Maar sinds deze week heeft Sandy een andere betekenis gekregen. In plaats van een mierzoet meisje in evenzo zoete petticoats is het inmiddels een verwoestende superstorm die een spoor aan vernielingen heeft achtergelaten aan de oostkust van de Verenigde Staten.
Een superstorm, klinkt wel super stoer. Maar als je dan ziet wat ze aanricht in New York is dat toch minder stoer. Jammer ook dat zo’n superstorm, maar ook orkanen en andere heftige natuuruitbarstingen altijd op de verkeerde plekken hun heil zoeken. Blijft toch vervelend om te zien dat ziekenhuizen ontruimd moeten worden of dat prachtige historische gebouwen verwoest worden.
Het zou zo mooi zijn als je zo’n storm zou kunnen bestellen op plaatselijke ongeregeldheden of onwenselijke plekken of mensen. Neem nou bijvoorbeeld project x in Haren. Kon je op zo’n moment maar zeggen: “Zeg Sandy, wat zeg je ervan. Daar in Haren zijn een paar randdebielen die de boel kort en klein slaan. Is het misschien een optie om je even lekker te laten gaan en die lui een slinger mee te geven. Misschien kun je ze laten landen op een of andere zandbank in de Wadden?”
Of iemand als Geert Wilders. Ligt hij lekker in zijn bed te slapen met zijn pruik op zijn nachtkastje en dat je dan tegen Wilma, de zus van Sandy zegt, “Meid, hij ging weer zo tekeer over die kopvoddentax, leer hem vanavond eens een lesje. Blaas hem eens uit zijn bedje en zet hem op het plein van de dichtstbijzijnde stad in zijn zelfgebreide nachtstola met zijn kale kop!”
En Katrina, zij had beter een andere slachtoffers kunnen kiezen dan die prachtige tropische eilanden en New Orleans. Misschien had zij beter een paar maanden geleden over Syriƫ kunnen razen. Over het paleis van Assad. Dan zou ze hem en zijn leger kunnen hebben meegezogen en ergens midden in een woestijn hebben kunnen uitkotsen. Niet te veel water daarmee gepaard laten gaan en dan weer zo snel vertrekken als ze gekomen was. Dat had lekker opgeruimd.
Amsterdam-Zuid zou ook graag willen dat er een frisse wind zou waaien door de straten. In plaats van dat Holleeder en zijn ex-vrienden elkaar op een terras te lijf gaan. Zou Rita haar kwaliteiten kunnen botvieren op dit gajes. Lekker even flink de oren wassen bij die mannen. Ze dumpen in het kanaal en in een eindeloze stroming terecht laten komen waardoor ze voor eeuwig rondjes moeten zwemmen.
Maar helaas. We zullen het moeten doen met de verassingsaanvallen van deze dames en dat is misschien maar goed ook.