donderdag 28 juni 2012

Over de streep

Marchiano en Radjoe lopen heel vaak over de streep. Van Marchiano wordt beweerd dat hij homo is en de vijftien jarige Radjoe speelt vanaf zijn negende met het idee om zelfmoord te plegen. Beide jongens zijn veel gepest. De pijn en het verdriet is van de gezichten af te lezen. Op hun school is het Challenge Day, een oplossing voor pestgedrag en onbegrip door leerlingen te laten inzien dat ze meer met elkaar gemeen hebben dan ze denken. De centrale vraag is: wat weten we eigenlijk van elkaar. Tijdens het programma ‘Over de streep’ mogen wij meekijken hoe het proces verloopt.
Van het begin tot het eind ben ik in tranen bij het bekijken ervan. Het verdriet, maar ook de moed van de jongeren die er aan mee doen raakt mij enorm. Het raakt mij omdat ik het heel moeilijk vind om andermans verdriet te zien. Als iemand huilt, dan kun je er vergif op innemen dat ik ook mee ga zitten brullen. Maar het raakt mij ook, omdat ik weet dat als ik mee zou doen aan het programma ik ook regelmatig over de streep zou lopen.
Tijdens het kijken realiseer ik me dat ik zou willen dat niet alleen op middelbare scholen deze Challenge Day zou worden aangeboden. Ik denk namelijk dat het voor volwassen ook heel goed zou zijn om in deze vorm wat meer respect te krijgen voor de ander. Er wordt door volwassen ook zo vaak veroordeeld en geoordeeld.
Ik mocht het zelf afgelopen weekend nog ervaren. Iemand kwetste mij ter faveure van zichzelf in een vol restaurant. Hij had geen idee hoe hard zijn woorden mij raakten. Als hij even de moeite had genomen zich te verdiepen in mij, dan had hij geweten dat hij het nooit had moeten zeggen. Maar nee, te druk met zichzelf, te druk om zichzelf beter te laten voelen en te makkelijk over iemand heen walsen.
Gelukkig kan ik dat zo zien en heb ik veerkracht genoeg, maar hoeveel mensen zijn er niet die zich wel uit het veld laten slaan door woorden, door uitsluiting of door belediging?  En misschien voert het wel te ver, maar er zijn in het verleden toch miljoenen mensen vermoord, omdat ze misschien in de ogen van een ander anders waren en er dus niet mochten zijn?
Wat mij betreft mag een Challenge Day verplichte kost worden op middelbare scholen, bedrijven, sportclubs en andere gremia waar mensen veelvuldig met elkaar samen zijn. Als ik zie wat zo’n dag, op de lange termijn teweeg brengt, dan vind ik het een prachtige manier om mensen bewust te laten worden van hun gedrag en het effect dat dat heeft op anderen. En zorgt dat er misschien voor dat we wat meer respect en begrip gaan hebben voor elkaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen