dinsdag 13 maart 2012

De Reis

Een gordijn van regen aan weerszijden van de snelweg. Als in een waas rijd ik erdoor. Geen idee waar de weg naartoe gaat. Ik ken het hier niet. Moet me gruwelijk concentreren op het verkeer voor me. Mijn gedachten dwalen af. Waar ging ik ook alweer naar toe?

Ik zit alleen in de auto. Dat is lang geleden dat ik alleen in de auto zat. Ik begin de vrijheid te voelen. Kan uren zo doorrijden. Prima eigenlijk dat ik niets zie. Geen afleidingen, alleen het verkeer en mijn gedachten. Ze zijn nog wat ongestructureerd. Als een soort dartelend veulen in de wei springen ze alle kanten op.

Even word ik opgeslokt door de schoonheid van mijn bestemming. De Niagara Falls. Het regent en het is bitter koud. Het kan mij niets schelen. Door de harde regen komt het water met nog meer geweld naar beneden lijkt het. Boven bij de rivier, waar het water over de rand in de waterval stroomt, lijkt het heel vredig. Heel puur turkoois, mijn lievelingskleur. Zou er bijna in willen duiken, maar ik voel het natuurgeweld. En ondertussen word ik nat en koud tot op het bot.

In de auto kom ik even bij. Een handdoek was niet verkeerd geweest. De mascara, niet Fallsproof,  zit inmiddels ter hoogte van mijn kin. Ik zet de verwarming aan en zie ineens een bord met 'Bridge to USA' Mijn hart slaat over en tegelijkertijd ga ik 25 jaar terug in de tijd. Mijn jaar Iowa trekt aan mij voorbij. Ik ben nooit meer terug geweest. Het trok niet. Ik heb teveel van het 'echte' Amerika gezien.

Ik zet de auto in beweging en rijd langs die brug. Even bedenk ik hoe het zou zijn om nog een keer terug te gaan. Helaas mogen via die brug alleen pashouders. Rustig rijd ik door en word me weer bewust van het alleen zijn. Het maakt niet uit waar ik heen rijd. Kan het zelf beslissen. Kan overal stoppen waar ik wil stoppen. Kan een plaspauze inlassen wanneer ik dat wil. Ergens gaan kijken waar ik wil. Gaan eten en drinken waar ik wil en daar zo lang over doen als ik dat wil. Mijn zintuigen staan op scherp. Ik word niet afgeleid door allerlei verhalen en wensen van andere mensen.

Zo rijd ik eigenlijk wat doelloos rond. En dan neem ik het besluit om de grens op te gaan zoeken. Ergens moet ik toch de grens over kunnen. Heerlijk niet zo meer binnen de lijntjes maar over de grens. Letterlijk en figuurlijk. Op naar Amerika! Terwijl mij door verschillende mensen op het hart gedrukt was dat toch vooral niet te doen. "Ze doen daar zo moeilijk, daar aan de grens."  Zal vast meevallen denk ik nog in al mij naïviteit. Ik ga lekker de grens over!

Hij stelt schreeuwend een paar vragen en roept versterking. Mijn hart schiet in mijn keel. Gaat dus toch niet meevallen 'even' over de grens. Ik sta oog in oog met een zeer militairische uitziende Amerikaanse douanebeambte. Type Dolf Lundgren, die gemillimeterde, blonde, gespierde Zweed die het als Ivan Drago opnam tegen de altijd winnende Rocky Balboa. Ik ging echt terug in de tijd! 

Nog steeds schreeuwend, krijg ik het commando om mijn gevarenlichten aan te zetten en Ivan Drago’ s maatje loopt rond de auto met inmiddels mijn papieren in zijn hand. Nog steeds vreselijk naïef dacht ik dat hij even de verlichting van de auto ging controleren. Maar helaas. Ik werd gesommeerd mijn auto te parkeren en naar het kantoor te gaan.

Omgeven door mannen met tulbanden, mannen met baarden, mannen met onaangenaam ruikende oksels, mannen met donker getinte huid en andere soort mannen zit ik daar als enige blanke, blonde vrouw. Mij oksels beginnen ook te klotsen, mijn hart zit in mijn keel en ik beraad me op de te nemen stappen.

Ga ik vluchten en snel weer terug naar Canada? Onmogelijk! Rocky zelf staat voor de deur en er gaat niemand zonder toestemming naar buiten. Goed! Dan de Nederlandse ambassade maar bellen. Die halen me hier wel uit, nadat ik een paar nachten in een oranje overall in een Amerikaanse cel heb gezeten. En zo schieten de irreële gedachten door mijn hoofd. Ondanks de angst, raak ik in een euforische stemming. Ik ben op avontuur, spanning en sensatie! Ik voel aan heel mijn lijf dat ik leef en ik ben volmaakt gelukkig!

‘Monique from Holland to desk eleven!’, hoor ik door het omroepsysteem schallen en ik voel alle mannen ogen op mij gericht. Met lood in mijn schoenen loop ik naar de balie. Ik loop langs allerlei figuren die ik niet graag in het donker tegenkom. Zowel voor als achter de balies. Nog steeds niet wetend of ik hier levend uit ga komen, loop ik naar de genoemde balie. En dan zie ik tot mijn geruststelling ineens een soort Eddie Murphy staan. Hij vraagt mij ongeveer een half uur het hemd van het lijf. En dan zucht hij ineens en zegt: "Oh you smell so nice." Hij pakt zijn stempel en drukt een pracht exemplaar in mijn paspoort. Hij wuift en knipoogt naar Rocky en wenst mij een goede reis. Snel loop ik langs Rocky en stap in de auto. Ik draai de Interstate op en rijd mijn pas verworven vrijheid tegemoet. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen